Bülent Akyürek ağabeyi ilk tanıdığımda on altı yaşındaydım. Lisemize konferansa gelmişti. Lisede konferans demek uyumak demekti bizim için. Zira yurtta kalırken sabah namazıyla güne başlıyor, kahvaltının ardından etüde gidiyor ardından okul derslerimiz için sınıflara geçiyorduk. Yorucu geçen günlerde kimi zaman derslerde bile uyukluyorduk. Bülent ağabeyi tanımadığımdan bu konferansın da böyle geçeceğini düşünmüştüm. Fakat konuşmaya başladığında… Continue reading bize kalan kelime: “bülent ağabey”
muvazzafûn 